3ü bir arada

Mothersprache’ler mi?
Bak çocuk. Artık o saklambaç oyanadığın günler arkada kaldı diyor hayat . Soğuk vurdum duymaz bir tokat ile yüzüme indiriyor geride bıraktığım gerçekleri.

Ben gözlerimi sıkı sıkı yummuştum oysaki hiç yerimden kıpırdamadan. Kendimi sessiz bir karanlığa bürüyünce hayat duruyordu sanki.

Hiç birşey değişmiyordu. Ne ben ilerliyebiliyordum, ne de kaçmama neden olacaklar. Kafa yormak yoktu. Yorgun düşmek de.

Nefesler dorukta bekleyişteydik öyle. Zamanı durdurmaktı gözlerimi kapamak sanki.

Wenn ich sie heute öffne, meine Augen, so weiß ich nicht wirklich an welchem Punkt ich stehen geblieben war. Es ist beinahe so, als hätte ich mit dem Verschließen meiner Augen meiner inneren Welt ein Ende gesetzt, während um mich herum alles aufblühte. So finde ich mich orientierungslos in einer Stadt, durch die ich mich jahrelang mit verbundenen Augen bewegt hatte. Die Straßen heißen anders, Gebäude wurden niedergerissen und neugebaut. Wälder erfassen meine Blicke nun dort wo früher weit und breit nur Betonlandschaften zu sehen waren.
After allowing my eyes to rest for a while and to get used to the natural light again I realized how much being detached from my surroundings had detached me from myself.
So where does my body begin then? And where does it end? While keeping my eyes closed tightly my mind was everything left of me. I cannot help but wonder how it would feel if my ‚body‘ was  absorbed by my thoughts completely.

Kaybolup gitse herşey hayal gücümde.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s